امروزه دانشگاه علوم پزشکی اصفهان یکی از برترین دانشگاههای علوم پزشکی کشور و از دانشگاههای دولتی تیپ یک ایران و تحت پوشش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در استان اصفهان است. این دانشگاه میراث دار قدیمیترین سنت بیگسست آموزش آکادمیک پزشکی در جهان به شمار میرود.
شرح وظایف رییس دانشگاه
طبق آئیننامه جامع مدیریت دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی، پژوهشی و فناوری، (مصوب جلسه 684 مورخ 1389/12/10 شورای عالی انقلاب فرهنگی)، رئیس مؤسسه بالاترین مقام اجرایی مؤسسه است كه بعد از هیأتامنا دومین ركن مؤسسه خواهد بود و در قبال كلیه امور مؤسسه در حدود مقررات مصوب، مسؤول و نماینده حقوقی مؤسسه در نزد مراجع ذیصلاح خواهدبود.
منظور از مؤسسه، دانشگاهها، دانشكدههای مستقل و مؤسسات آموزش عالی، پژوهشی و فناوری وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكی، وابسته به سایر دستگاههای اجرایی و همچنین مؤسسات آموزش عالی غیردولتی ـ غیرانتفاعی و دانشگاه آزاداسلامی است. منظور از وزارتین، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكی میباشند.
نحوه انتصاب رییس مؤسسه:
رئیس هر مؤسسه بر حسب مورد از جانب وزیر هر یك از وزارتین به شورای عالی انقلاب فرهنگی پیشنهاد خواهد شد كه در صورت تأیید شورا، وی با حكم وزیر به مدت چهـارسال به انجام وظایف خود خواهدپرداخت. نحوه انتصاب رئیس دانشگاه آزاد اسلامی بر اساس مفاد اساسنامه دانشگاه مذكور، مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی تعیین میگردد.
تبصره1- انتخاب مجدد افرادی كه با انجام تشریفات مقرر در این ماده منصوب میشوند، به صورت متوالی تنها برای یك دوره بلامانع است. در موارد استثنا، انتخاب مجدد برای دوره بعدی پس از تأیید و اخذ مجوز از شورای عالی انقلاب فرهنگی امكانپذیر است.
تبصره2- وزیر هر یك از وزارتین میتواند تا تأیید حكم رئیس پیشنهادی مؤسسه توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی، وی را حداكثر به مدت شش ماه به عنوان سرپرست مؤسسه منصوب نماید.
تبصره3- در مؤسسات آموزش عالی وابسته به سایر دستگاههای اجرایی، رئیس مؤسسه به پیشنهاد رئیس هیأتامنا، تأیید وزیر ذیربط و حكم رئیس هیأتامنا منصوب میگردد.
تبصره4- رؤسای مراكز و واحدهای وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی براساس مفاد اساسنامه آن دانشگاه، مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی منصوب میگردند.
تبصره5 - در مؤسسات آموزش عالی غیردولتی - غیرانتفاعی، رئیس مؤسسه براساس مفاد اساسنامه مؤسسات مذكور، مصوب شورای گسترش آموزش عالی هر یك از وزارتین و یا سایر مراجع ذیصلاح منصوب میگردد.
شرایط عمومی:
شرایط عمومی مربوط به رؤسای مؤسسات به استثنای مؤسسات مندرج در ماده12 قانون اهداف، وظایف و تشكیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به شرح ذیل است:
1. اعتقاد به اسلام و قانون اساسی، التزام عملی به ولایت مطلقه فقیه و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران؛
2. عامل بودن به واجبات و پرهیز جستن از محرمات؛
3. دارا بودن تقوی دینی و التزام عملی به احكام اسلام؛
4. برخورداربودن از حُسن شهرت اخلاقی و وجاهت علمی و آشنا بودن به اداره امور مؤسسه؛
5 . عدم وابستگی به احزاب و گروههای غیرقانونی.
احراز سایر شرایط مندرج در بندهای زیر:
1. تقید و پایبندی به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، اصل ولایت فقیه و ارزشهای دینی و اخلاقی؛
2. دارا بودن شرط تأهل؛
3. داشتن حداقل سن 30 سال و حداكثر 65 سال در زمان انتصاب.
شرایط اختصاصی:
1. عضو هیات علمی رسمی با مرتبه علمی حداقل استادیار؛
2. داشتن حداقل 5 سال سابقه خدمت در دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی، پژوهشی و فناوری در وضعیت هیأتعلمی؛
3. داشتن حداقل 2 سابقه اجرایی در دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی.
تبصره1- در شرایط استثنایی، نداشتن شرایط مندرج در بند « ب ـ 3» شرایط عمومی یا بند «2» شرایط اختصاصی منوط به تأیید وزیر هر یك از وزارتین و رئیس دانشگاه آزاد اسلامی (با رعایت مفاد تبصره4 بند ب ماده4) حسب مورد است.
تبصره2- داشتن مرتبه علمی حداقل دانشیاری برای روسای مؤسسات بزرگ (رده یك) الزامی است و در شرایط استثنایی انتخاب رئیس مؤسسات بزرگ از میان اعضای هیأتعلمی با مرتبه استادیاری با حداقل 5 سال سابقه خدمت و كسب حداقل دوسوم آرای موافق شورای عالی انقلاب فرهنگی مجاز است.
تبصره 3- شرایط عمومی انتصاب رئیس مؤسسه از میان اشخاص تابع اقلیت های دینی مصرح در قانون جمهوری اسلامی ایران به شرح زیر است:
1- اعتقاد به انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران
2- اعتقاد به قانون اساسی و التزام علمی به ولایت مطلقه فقیه
3- برخورداری از حسن شهرت اخلاقی و وجاهت علمی و آشنابودن با اداره مؤسسه
4- عدم تجاهر به نقص احكام اسلامی در انظار عمومی
5- عدم وابستگی به احزاب و گروههای غیر قانونی
6- حائز بودن سایر شرایط مندرج در بند الف این ماده درچارچوبهای دینی خود
وظایف و اختیارات رییس مؤسسه:
در اجرای مأموریت و وظایف محوله مستند به قانون اهداف، وظایف و تشكیلات هر یك از وزارتین، وظایف و اختیارات رئیس مؤسسه به شرح زیر است:
1. مسؤولیت در قبال كلیه امور مؤسسه و حُسن اجرای مصوبات هیأتامنا در حدود مقررات مصوب و آییننامهها و بخشنامههای صادرشده از سوی وزارت و ابلاغ آن به واحدهای ذیربط حسب مورد و نمایندگی حقوقی مؤسسه نزد مراجع ذیصلاح؛
2. تهیه و پیشنهاد برنامه های راهبردی، سیاستها، اهداف و خطمشیها برای طرح در هیأتامنا ؛
3. تعیین خطمشی اجرایی مؤسسه براساس برنامه های راهبردی مصوب هیأتامنای ذیربط، برنامهریزی و هدایت فعالیتهای فرهنگی، تربیتی، آموزشی، پژوهشی، دانشجویی، بهداشتی و درمانی، خدماتی و توسعه مدیریت و منابع مؤسسه در چارچوب برنامه های راهبردی تعیینشده؛
4. نظارت دقیق و مستمر بر حُسن اجرای امور تربیتی، فرهنگی، آموزشی، پژوهشی، دانشجویی، بهداشتی و درمانی، خدماتی، استخدام، انتصاب، ماموریت، اخراج، ترفیع و ارتقای اعضای هیاتعلمی، توسعه مدیریت و منابع، استخدام، جذب، انتصاب، ماموریت، ارتقا و اخراج كاركنان و كلیه ارتباطات داخلی و بینالمللی مؤسسه و هماهنگی واحدهای مختلف و پاسخگویی به مراجع ذیصلاح و پیگیری اشكالات و تخلفات احتمالی و ارجاع آنها به مقامات ذیصلاح؛
5 . استیفای منافع و حقوق مؤسسه در مراجع قانونی (اعم از قضایی، اجرایی، اداری و. . . ) به نمایندگی از مؤسسه؛
6 . تهیه آییننامه های مالی - معاملاتی، اداری، استخدامی و تشكیلاتی، نمودار سازمانی و تشكیلات مؤسسه و همچنین تغییر و اصلاح آنها در چارچوب ضوابط و مقررات وزارتین و پیشنهاد به هیأتامنا برای طی مراحل قانونی؛
7. تهیه بودجه تفصیلی سالانه مؤسسه با رعایت مفاد آییننامه مالی و معاملاتی و ارائه به هیأتامنا و همچنین نظارت بر نحوه هزینه نمودن بودجه تخصیصی به مؤسسه؛
8 . امضای قراردادها، اسناد تعهد آور، اسناد ملی، اداری و مكاتبات مؤسسه در چارچوب ضوابط و مقررات مصوب و مسؤولیت امور مالی مؤسسه طبق قوانین، آییننامههای مالی و معاملاتی، اداری و مقررات مصوبات ابلاغی، پاسخگویی به هیأتامنا در قبال گزارشات حسابرسی، پیگیری و رفع مشكلات و مسائل مطروحه در گزارش حسابرسی و ارائه اقدامات انجام شده به هیأتامنا؛
9. ارائه گزارش عملكرد سالانه آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، اجرایی، مالی و محاسباتی سالانه مؤسسه به هیأتامنا و وزارت متبوع؛
10. نصب و عزل اعضای هیأت رئیسه، اعضای حقیقی شوراهای مؤسسه، رؤسای دانشكدهها، پژوهشكدهها، آموزشكدهها، مؤسسات و واحدهای وابسته، و مدیران گروههای آموزشی و پژوهشی و مدیران ستادی مؤسسه؛
تبصره - صرفاً در مؤسسات وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكی، رئیس مؤسسه میتواند اختیار انتصاب و عزل مدیران واحدهای مستقر در شهرستانها را به بالاترین مقام اجرایی مربوطه در شهرستان ذیربط تفویض نماید.
11. ارائه پیشنهاد تأسیس، توسعه، انحلال و ادغام واحدها با هماهنگی شورای مؤسسه به هیأتامنای ذیربط؛
12. ارائه پیشنهاد همكاریهای علمی با سایر مؤسسات آموزشی یا پژوهشی داخلی و خارجی به شورای مؤسسه برابر ضوابط و مقررات مربوطه؛
13. ایجاد شورای مشورتی متشكل از پنج تن از اساتید شاخص و برجسته در حوزههای مختلف آموزشی، پژوهشی، فرهنگی و اجرایی ترجیحاً با مرتبه علمی بالاتر از استادیار؛
14. نظارت بر امور انضباطی مؤسسه (هیأتعلمی ـ دانشجویان ـ كارمندان) در چارچوب ضوابط و مقررات مربوطه.
شرح وظایف هیأتامنای دانشگاه
هیأتامنا عالیترین رکن مؤسسه است که وظایف و اختیارات آن در قانون تشکیل هیأتهای امنای دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی (مصوب جلسات انقلاب عالی شورای 1367/12/23 و 1367/12/9 مورخ 183 و 181فرهنگی) و همچنین قانون نحوه انجام امور مالی و معاملاتی دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و تحقیقاتی (مصوب مورخ 1369/10/18 مجلس شورای اسلامی) تعیین شده است.
تاریخچه هیأتامناء دانشگاه
در شرایط حاضر نقش محوری دانشگاهها در تولید علم و توسعه كشور انكار ناپذیر بوده، در چشم انداز بیست ساله نیز انتظارات بسیار گستردهای از دانشگاهها وجود دارد. دانشگاهها مكلفند همسو با گسترش روز افزون علوم و فنون و تكنولوژی های جدید و پیشرفته در جهان و با توجه به نیاز کشور، نیروی انسانی متدین و متبحر، با نشاط و فعال، بالنده و متفكر با توجه به نیاز كشور تربیت كنند، علاوه بر آن به تولید علم و بویژه علم بومی همت گمارند. بنابراین اداره امور دانشگاهها بعنوان مغز متفكر جامعه باید قوانین و مقرراتی با ویژگیهای متفاوت از سایر دستگاهها داشته باشد. قانون تشكیل هیأتامناء به همین منظور در شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسیده و تا حد زیادی اختیارات ویژه ای به دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی داده است. اما به دلیل نهادینه نشدن این تفكر در سایر دستگاهها مشكلاتی را جهت استفاده مطلوب از قانون مذکور فراهم آورده است. تصویب ماده ۴۹ قانون برنامه پنجساله چهارم توسعه و ماده ۲۰ قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه راه را برای اداره امور دانشگاه با ویژگیهای فوق هموار نموده است لیکن میبایست تلاش گسترده ای جهت عملیاتی شدن این ماده قانونی با حفظ رعایت سیاستها و قوانین وزارت متبوع صورت پذیرد. از تأسیس اولین مؤسسه آموزش عالی در ایران حدود ۱۰۷ سال و از تشکیل اولین هیأت امناء حدود ۴۲ سال می گذرد. در زیر به تاریخچه هیأت امناء در قبل و بعد از انقلاب اسلامی پرداخته می شود.
الف) هیأتامناء قبل از انقلاب اسلامی: از سال ۱۳۴۰ یعنی قبل از تأسیس وزارت علوم و آموزش عالی زمزمه های هیأتهای امناء دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی به صورتها و تركیبهای متفاوت و پراكنده به گوش میرسید. از جمله در سال ۱۳۳۹ در اساسنامه دانشگاه ملی سابق (شهید دكتر بهشتی) هیأتامناء بعنوان ركن اصلی دانشگاه به تصویب رسید. اما دانشگاه شیراز براساس قانون تأسیس دانشگاه مصوب سال ۱۳۴۲ (هـ. ش) جزء اولین دانشگاههایی بود كه دارای هیأتامناء گردید. سپس دانشگاه صنعتی شریف در سال ۱۳۴۴ هیأتامنای خود را تشكیل داد. سرانجام در سال ۱۳۴۶ دانشگاه تهران نیز دارای هیأتامناء گردید.
در اسفند ماه ۱۳۵۰ قانون هیئتهای امناء مؤسسات عالی علمی و دولتی از تصویب مجلسین وقت گذشت، که پایه و اساس آن، قانون تشكیل و اختیارات هیأتامناء دانشگاه تهران بود. طبق آن، هیأتهای امناء دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی بارعایت قانون تأسیس وزارت علوم وآموزش عالی به صورت یكنواخت و هماهنگ تشكیل میگردید. اعضای هیأتامناء مرکب ازوزیر علوم و آموزش عالی یا نماینده تام الاختیار وی، ۸ نفر از شخصیتهای محلی و كشوری كه بتواند نقش مؤثری در توسعه مؤسسه مربوط داشته باشند، بودند. ضمناً در مؤسسات آموزش عالی خارج از پایتخت استاندار مربوط نیز عضویت داشت. در مؤسسات علمی وابسته به وزارتخانهها و سازمانهای دیگر وزیر یا مسئول مربوط علاوه بر وزیر علوم به اقتضاء سمت خود ریاست و یا عضویت هیأتامناء را داشتند. رؤسای مؤسسات عالی علمی بدون حق رأی در جلسات شركت داشتند.
وزارت علوم و آموزش عالی میتوانست مقررات این قانون را در صورت اقتضاء در هریك از مؤسسات عالی پژوهشی دولتی دیگر و یا مؤسسات عالی علمی دیگری كه به نحوی از انحاء از كمك دولت استفاده مینمودند به اجرا بگذارد. براساس اصلا حیة قانون هیأت امناء مصوب سال ۱۳۵۰ كه در مرداد ماه ۱۳۵۳ به تصویب رسید، وزارت علوم و آموزش عالی مكلف گردید. برای هریك از دانشگاههای دولتی و غیردولتی و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی هیأتامنایی با تركیب وزیر علوم و آموزش عالی یا نماینده تام الاختیار او، وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه یا نماینده تامالاختیار او، دبیر شورای مركزی دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی، چهار تن از شخصیتهای بصیر و مطلع كه نقش مؤثری در توسعه مؤسسه مربوطه داشته باشند، تشكیل دهد. در دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی خارج از پایتخت استاندار و رئیس انجمن شهر مربوط نیز عضو هیأتامناء بودند.
در مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی وابسته به سایر وزارتخانهها ومؤسسات دولتی وزیر یا مسؤول دولتی نیز به اقتضای سمت خود ریاست یا عضویت هیأت را داشتند. رؤسای دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی بدون حق رأی در جلسات شركت داشتند. هیأتهای امناء دانشگاهها بتدریج با تركیب شرح وظیفه فوق ایجاد و شروع بكار نمودند.
ب) هیأت امناء بعد از انقلاب اسلامی: پس از پیروزی شكوهمند انقلاب اسلامی در كشور در اسفند سال ۵۷ تمامی هیأتهای امناء دانشگاهها به استناد لایحه قانونی مربوطه منحل گردید. لیكن برای جلوگیری از ركود اداره امور دانشگاهها و مؤسسات تحقیقاتی هیأتی مركب از وزیر علوم و آموزش عالی، وزیر مشاور ورئیس سازمان برنامه و بودجه و وزیر طرحهای انقلاب تشكیل و تصمیم گیری در كلیه موارد فوق را به عهده گرفت .
آن هیأت بعدها به هیأت سه نفره جانشین هیأتامناء معروف گشت که متشکل از وزیر علوم و آموزش عالی و رئیس سازمان برنامه و بودجه یا نمایندگان تام الاختیار آنان و آقای دكتر یدالله سحابی (عضویت با نام) بود. هیأت سه نفره فوقالذكر از اسفند سال ۵۷ تا پایان سال ۶۹طی سی و نه جلسه تلاش نمود تا درباره مسائل و مشكلات مالی، اداری، استخدامی وسازمانی دانشگاهها در چهارچوب قوانین و مقررات مربوطه تصمیم گیریهای لازم را بعمل آورند. هیأت سه نفره مزبور فعالیتهای خود را از طریق كمیتههای كارشناسی اداری، مالی و بررسی و تجدیدنظر و تدوین قوانین، آییننامه استخدامی پیگیری و سازماندهی می کرد. با گسترش كمی آموزش عالی و تأسیس دانشگاهها و دانشكدههای مختلف در اقصی نقاط كشور و همچنین افزایش شمار دانشجویان و توجه به پژوهش در سطوح بنیادی و كاربردی و توسعهای و افزایش نیازها و خواستهها و سایر عوامل موجب گردید اندیشه احیاء و شكلگیری مجدد هیأتامناء دانشگاهها با هدف اعطای استقلال بیشتر در سیاستگزاری و تصمیمگیری بروز نماید. مسؤولان عالی رتبـة وزارت فرهنگ و آموزش عالی برآن شدند تا قانون تشکیل هیأتهای امناء دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی را تنظیم نمایند و نهایتاً در جلسات ۱۸۱ و ۱۸۳ مورخ ۹ و 1367/12/23 شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسید و مقرر گردید مواد ۸، ۹ و ۱۰ آن طی لایحه ای جهت تصویب به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردد. لازم به ذکر است تا پایان سال ۱۳۶۹ به رغم تصویب قانون تشکیل هیأتهای امناء مذکور در سال ۱۳۶۷ به موجب ماده ۱۱ آن کماکان هیئت سه نفره جانشین هیئت امناء به فعالیت خود ادامه داد. در بهمن ماه سال ۱۳۶۹ قانون نحوه انجام امور مالی و معاملاتی دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و تحقیقاتی به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید که در تاریخ 1369/10/26 شورای نگهبان آنرا تأیید نمود. متعاقب آن دانشگاههای وابسته به وزارت علوم ، تحقیقات و فنآوری و بهداشت، درمان وآموزش پزشکی به ایجاد هیأتهای امناء در دانشگاهها و مؤسسات علمی و تحقیقاتی وابسته همت گماشتند.
در حال حاضر در دانشگاهها و مؤسسات آموزشی و پژوهشی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ۵۱ هیأت امناء شکل گرفته است. ضمناً برای دانشکدههای جدید که در سال ۱۳۹۲ و بعد از آن بودجه مستقل خواهند داشت نیز هیأت امناء استقرار خواهد یافت. خاطرنشان میسازد که دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله، دانشگاه شاهد، دانشگاه آزاد اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش، دانشگاه امام حسین (ع)، انستیتو پاستور ایران، مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون ایران و مؤسسه سرم و واکسن سازی رازی نیز دارای هیأت امناء هستند.
نکته دارای حائز اهمیت آن که با تصویب ماده ۴۹ قانون برنامه پنج ساله چهارم توسعه کشور از ابتدای سال ۱۳۸۴ دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی صرفاً براساس آیین نامهها ومقررات اداری، مالی، استخــدامی و تشکیلات خاص، مصوبات هیأتهای امناء مربوطه که به تأیید وزرای علوم ، تحقیقات و فنآوری و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی حسب مورد میرسد بدون الزام به رعایت قانون محاسبات عمومی، قانون استخدام کشوری و سایر قوانین و مقررات عمومی اداری، مالی و استخدامی اداره شده که با تأکید این مهم در قانون برنامه پنج ساله پنجم توسعه "بند ب ماده ۲۰" نقش هیأتهای امناء و استقلال دانشگاه ها پر رنگ تر گردیده است ضمن آن که اعتبارات این مؤسسات کمک تلقی شده و پس از پرداخت به هزینه قطعی منظـور میگردد. این مواد قانونی برنامه ها که مصوب مجلس محترم شورای اسلامی است میتواند به عنوان نقطه عطفی جهت افزایش کارایی هیأتهای امناء و استقلال دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی تلقی شود. مشــروط بــر آن که ساختار لازم جهت تحقق این ظرفیت قانونی در دانشگاهها و ستاد وزارتخانه های مرتبط ایجاد گردد.
در همین راستا نیز در سال ۱۳۹۰ کلیه دانشگاهها و مؤسسات در ساختار خود واحدی ستادی در حوزه ریاست مؤسسه بنام دبیرخانه هیأتامناء با تصویب هیات امنای خود و تأیید وابلاغ وزارت به وجود آوردند تا به عنوان بازوی ارتباطی بین اعضای اصلی، مسؤولین دانشگاه و وزارت متبوع بوده و هماهنگی های لازم را برای پویایی هیأتامناء و اجرایی شدن مصوبات بوجود آورند.
هیات رئیسه
دومین رکن اجرایی مؤسسه هیات رئیسه است؛.
ترکیب هیات رئیسه:
1ـ رئیس مؤسسه؛
2ـ معاونان مؤسسه؛
3ـ مسؤول دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در مؤسسه.
وظایف و اختیارات هیات رئیسه:
1 . مشارکت و همکاری فعالانه در تنظیم برنامههای راهبردی مؤسسه مبتنی بر سند چشمانداز، برنامههای توسعه کشور، نقشه جامع علمی کشور و برنامههای تقدیمی وزرای هریک از وزارتین به مجلس شورای اسلامی به منظور ارائه و تصویب در هیأتامناء؛
2 . فراهم نمودن بسترهای لازم جهت تحقق اهداف برنامههای راهبردی موسسه؛
3 . فراهم نمودن بستر مناسب به منظور اجرایی نمودن مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی، هیات امنا، آییننامه ها و بخشنامههای ابلاغی از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و سایر مراجع ذیصلاح؛
4 . بررسی آئیننامه ها، تشکیلات، دستورالعملها، شیوهنامهها، دستورجلسات و سایر موارد ارائه شده از سوی معاونتها و شورای مؤسسه به منظور طرح در هیات امنا و یا سایر مراجع ذیصلاح؛
5 . پیشنهاد بودجه سالیانه مؤسسه به هیأتامنا از طریق رئیس موسسه؛
6 . تنوع بخشی به منابع مالی مؤسسه از طریق جذب کمکهای مردمی و افزایش درآمدهای اختصاصی از طریق ارائه خدمات آموزشی، پژوهشی، فناوری، فرهنگی و سایر منابع دیگر پس از اخذ مجوزهای لازم از هیأتامنا و یا سایر مراجع ذیصلاح؛
7 . پیشنهاد توزیع و تخصیص فرصتهای مطالعاتی و دورههای کوتاه مدت آموزشی و تحقیقاتی داخل و خارج که طبق ضوابط به اعضای آموزشی، پژوهشی تعلق میگیرد از طریق رئیسه مؤسسه به وزارت؛
8 . بررسی و تصویب پیشنهادات ارائه شده در خصوص فعالیتهای تربیتی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و تربیت بدنی که براساس تقویم سالیانه مؤسسه ارائه گردیده است؛
9 . نظارت و پیگیری گزارشات تربیتی، فرهنگی، سیاسی، امنیتی و ... با هماهنگی دیگر دستگاههای ذیربط تا حصول نتیجه؛
10 . بررسی و ارزیابی نحوه اجرای تصمیمات هیاترئیسه توسط واحدهای تابعه مؤسسه و نظارت بر عملکرد آنان؛
11 . ارزیابی عملکرد حوزههای مختلف مؤسسه و بررسی گزارشات ادواری در شورای مؤسسه؛
12 . ایجاد هماهنگی لازم بین حوزههای مختلف مؤسسه.
شورای دانشگاه
شورای مؤسسه دومین رکن سیاستگذار بعد از هیأتامنا است که به تنظیم سیاستها و برنامههای جاری مؤسسه براساس سیاستهای کلان مصوب در هیأتامنا و یا سایر مراجع ذیصلاح می پردازد.
ترکیب شورای مؤسسه:
1 . اعضای هیأت رئیسه مؤسسه ؛
2 . رؤسای دانشکدهها و آموزشکدهها و پژوهشکدهها؛
3 . دو تن از اعضای هیأتعلمی هر یک از شوراهای تخصصی (آموزشی و تحصیلات تکمیلی، پژوهشی و فناوری، دانشجویی و. . . )
به انتخاب شورای مربوطه و دارای صلاحیتهای عمومی مندرج در این آییننامه با تأیید و حکم رئیس مؤسسه ؛
4 . دو تن از اعضای هیأتعلمی در مرتبه علمی حداقل دانشیار و دارای صلاحیتهای عمومی مندرج در این آییننامه با انتخاب و حکم رئیس مؤسسه .
تبصره1- رئیس مؤسسه می تواند در مورد مسائل خاص از رئیس گروه معارف و سایر مدیران حسب مورد به منظور شرکت در جلسات شورا دعوت نماید.
تبصره2ـ مدت عضویت اعضای حقیقی شورای موسسه به مدت 2 سال است.
تبصره3- ریاست شورا به عهده رئیس مؤسسه است. شورا دارای نایب رئیس است که از میان اعضای شورا با انتخاب و حکم رئیس مؤسسه منصوب میگردد.
تبصره4ـ مصوبات شورا و مکاتبات مربوطه از طریق ریاست شورا انجام میپذیرد.
وظایف و اختیارات شورای مؤسسه:
1 . ارزیابی کلی عملکرد مؤسسه؛
2 . بررسی و تصویب دورهها و رشتههای آموزشی جدید و برنامههای آن، پیشنهادی معاونتها و شوراهای تخصصی مؤسسه به منظور ارائه به مراجع ذیصلاح برای تصویب؛
3 . بررسی و تصویب ضوابط تدوین شده در راستای همکاری مؤسسه با مؤسسات دولتی و غیردولتی داخلی و خارجی با رعایت قوانین و مقررات موضوعه؛
4 . بررسی و تأیید برنامههای پذیرش دانشجو توسط دانشکدهها و آموزشکدهها، مبتنی بر بودجه و امکانات مؤسسه و در راستای اجرای تکالیف مندرج در برنامههای توسعه کشور، مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی، و سیاستهای هر یک از وزارتین به منظور ارسال به وزارت مربوطه؛
5 . بررسی و تصویب برنامه های پیشنهادی آموزشی و پژوهشی کوتاه مدت؛
6 . بررسی گزارش تحلیلی ارائه شده توسط واحدهای ذیربط در خصوص مشکلات تربیتی، فرهنگی، آموزشی، دانشجویی، پژوهشی و فناوری، پشتیبانی و خدماتی به منظور ارائه راه کارهای سازنده و عملی جهت رفع کاستی ها؛
7 . بررسی سالانه امکانات علمی (نیروی انسانی و تجهیزات) مؤسسه و تعیین کمبودها و طبقه بندی نیازهای علمی و اقدام برای تأمین آنها
8 . ارجاع برخی از موضوعات مؤسسه برای بررسی و اظهارنظر به یکی از شوراهای تخصصی حسب مورد؛
9 . تدوین و تصویب آییننامههای داخلی شورا و کمیتههای آن.